روز اول ذيحجه و گفته‌اند : ده روز آخر از ماه رمضان ، و گفته‌اند ده روز متمم 30 روز وعده موسى . . . وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها سوگند بخورشيد و پرتوش در همه روز و گرمى آن و « به ماه كه دنبال او است » و در نيمه يكم ماه جايگير او است در پرتو افكنى « و بروز چون جلوه كند » و خورشيد را پديد سازد « و بشب چون خورشيد را بپوشد » و تاريكى همه جا را فرا گيرد . من گويم : در اخبارى گذشت كه خورشيد برسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم تأويل شده كه خدا به دو دينش را براى مردم روشن كرد و ماه امير المؤمنين عليه السّلام است كه بدنبال رسول بود و دانش را خوب از او آموخت ، و شب پيشوايان ناحق و ستمكارند كه در برابر خاندان رسول حكمرانى كردند و بجاى آنها نشستند و دين خدا را بظلم و جور آغشته كردند و روز امام بر حق از نژاد فاطمه زهراء است عليها السلام كه از دين خدايش پرسند و از آن پرده بردارد و شرح دهد ، و شرح و بيانش گذشت . سپس تفسير سوره و الضحى تا وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى از مجمع البيان طبرسى نقل كرده و بدنبالش در تفسير برب الفلق از « ج 10 ص 568 مجمع » چنين آورده است رب فلق يعنى پروردگار بامداد و آفريننده و مدبّر آن و تيره كنش هر گاه خواهد و صلاح داند « از شر هر چه آفريده » از پرى و آدمى و هر جاندارى ، بامداد را فلق گويند براى آنكه عمود سپيدش از شكافتن سياهى شب برآيد ، و گفته‌اند فلق نوزادها است ، و نام چاهى است در دوزخ « و از شرّ شب كه در آيد » يعنى از شر شب كه تاريكى آرد ، و مقصود شرّ حوادث بد شب است ، چون كه فساق در شب بدنبال فساد روند ، و جانوران و درنده‌ها هم در آن بيشتر آزار رسانند . [ روايات ] 1 - در كافى ( 157 روضه ) بسندش از امير المؤمنين عليه السّلام كه خورشيد 360 برج دارد كه هر كدام مانند يك جزيره العرب است ، و هر روز بيك برجى درآيد و چون فرو شود به حد بطنان عرش رسد ، و پيوسته در سجده باشد تا فردا كه بمطلع خود برگردانده شود ، با او دو فرشته‌اند كه آواز برآرند ، و راستى رويش بسوى